Being 30: Then, now and tomorrow

20. yüzyılın büyük bir bölümünde, birçok insan 30 yaşına gelene kadar hayatlarını tamamen çözmüş gibi görünüyordu. Belki tam olarak kim olduklarını veya hayattan ne istediklerini bilme anlamında değil, ama genellikle zaten evlenmiş, çocuk sahibi olmuş, bir ev satın almış—ya da almak üzereymiş—ve yıllardır aynı yerde çalışıyorlardı. Kariyer değiştirmek veya bekar kalmak planın bir parçası değildi. Neredeyse herkesin takip etmesi beklenen bir senaryo vardı: okulu bitir, bir iş bul, bir ev al, yerleş ve bir aile kur. Hiçbir yerde yazılı değildi, yine de herkes bir şekilde bu satırları biliyordu—ve neredeyse hiç kimse bunları kimin yazdığını sormak için durup düşünmüyordu.

İyi bir arkadaşım olan Jasmine, kısa süre önce 30 yaşına girdi. Hatırlayabildiğinden daha fazla iş—ve erkek arkadaş—değiştirdi, dört farklı yerde yaşadı ve yaşadığı şehirde ev fiyatları ulaşılamaz olduğu için ev alma fikrinden neredeyse tamamen vazgeçti. Büyükannesi ona ne zaman nihayet yerleşeceğini sormaya devam ediyor. Jasmine genellikle güler. Bir gün çocuk sahibi olmayı umuyor, doğru partneri hiç bulamasa ve tek başına devam etmek zorunda kalsa bile. Ancak bu kararın belirli bir doğum gününe bağlı olması gerektiğini anlamıyor. En yakın arkadaşlarından birinin anne olmasından bu yana bunu daha çok düşünüyor. Belki 40 yaşına geldiğinde her şeyi çözmüş olacak—ya da belki de günümüzde birçok insanın yaptığı gibi farklı bir senaryo yazmış olacak.

Peki, 30 yaşında olmak neden bu kadar değişti? Cevabın bir kısmı ekonomik. Ev fiyatları maaşların önüne geçti, güvenli işler bulmak zorlaştı ve birçok insan eğitimde daha uzun süre geçirdi. Ancak para hikayenin sadece yarısını anlatıyor. Evliliğe, ebeveynliğe ve başarıya yönelik tutumlar da değişti. İnsanlar yetişkinliği bir kontrol listesi olarak görmeye daha az istekli hale geldi ve bir sonraki dönüm noktasının kendileri için gerçekten doğru olup olmadığını sormaya daha meyilli oldular. Ve dürüst olmak gerekirse, bazıları en başta hiç seçmedikleri hedeflerin peşinden koşmaya zahmet bile etmiyor. Sonuç daha fazla özgürlük—ama aynı zamanda daha fazla belirsizlik. Daha fazla seçeneğe sahip olmak özgürleştirici geliyor, ta ki aralarından seçim yapmak zorunda kalana kadar.

Jasmine sonunda bir çocuk sahibi olursa, onların 30 yaşındaki hayatı nasıl görünebilir? O zamana kadar, muhtemelen ilkokuldan beri yapay zeka ile birlikte öğreniyor olacaklar ve tüm profesyonel yaşamları boyunca onunla çalışıyor olacaklar. Aslında, muhtemelen hayatlarının çoğunu evde, ders çalışarak, çalışarak, alışveriş yaparak, egzersiz yaparak ve sosyalleşerek dışarı adım atmaya hiç ihtiyaç duymadan geçirmiş olacaklar—ki dış dünyanın muhtemelen ne kadar sıcak olacağını düşünürsek bu iyi bile olabilir. Bunu olağandışı görmeden zaten birkaç kez iş—hatta meslek—değiştirmiş olacaklar. Aşka gelince, belki de partnerlerini henüz icat edilmemiş bir teknoloji aracılığıyla tanımış olacaklar—ya da belki de yapay zeka destekli bir robota aşık olup teknolojinin kendisini partner edinmiş olacaklar. Bunun harika bir kolaylık mı yoksa derinden rahatsız edici mi geldiği muhtemelen sizin neslinize bağlıdır.