• Is this John's house? (Bu John'un evi mi? — Ev konuşmacının hemen yanında / yakın)
• Who owns that house over there? (Şu karşıdaki evin sahibi kim? — Ev uzakta)
• These keys in my hand are yours. (Elimdeki bu anahtarlar senindir. — Çoğul, yakın)
• Look at those birds in the sky! (Gökyüzündeki şu kuşlara bak! — Çoğul, uzak)

• This is a wonderful surprise! (Bu harika bir sürpriz! — Olaya yakınlık ve benimseme)
• That has nothing to do with me. (Bunun benimle hiçbir alakası yok. — Konudan uzaklaşma / mesafe koyma)

Bir ismin önüne gelerek o ismi işaret eder:

• Can you see that house? (Şu evi görebiliyor musun?)
• These books are very interesting. (Bu kitaplar çok ilginç.)

Tekrarı önlemek için 'one' (tekil) veya 'ones' (çoğul) sözcükleriyle birlikte kullanılır:

• This car looks cleaner than that one. (Bu araba, şundakinden daha temiz görünüyor.)
• I like these shoes, but those ones are too expensive. (Bu ayakkabıları beğendim, fakat şunlar çok pahalı.)

Sıfat tamlamasının en başına gelir:

• Do you remember that great day in London? (Londra'daki o mükemmel günü hatırlıyor musun?)
• This delicious meal was cooked by my mother. (Bu lezzetli yemeği annem pişirdi.)

Bahsedilen nesne veya durum zaten biliniyorsa isme gerek kalmadan tek başına kullanılır:

• I will never forget this. (Bunu asla unutmayacağım.)
• What is that? (Şu nedir?)

Yakınlık veya uzaklığa dinleyici değil, konuşan kişi kendi konumuna göre karar verir. Dinleyen de yanıt verirken kendi mesafesine göre zamir seçer:

• Is this a chair? — Yes, it is a chair. (Bu bir sandalye midir? — Evet, o bir sandalyedir.)
• Is this a pen? — No, it is not a pen. (Bu bir tükenmez kalem midir? — Hayır, o bir tükenmez kalem değildir.)